ANADOLU’NUN GİZEMLİ İKİ EFSANESİNİN SERGİSİ

Alparslan AYRAL

19 Ekim’de Edremit Şükrü Tunar Kültür Merkezinde asırların bağrında beslenerek günümüze kadar gelen iki efsanenin sergisi açıldı.

Olcay Kıncay’ın Sarıkız minyatür sergisi ile Melike Yaşa’nın Şahmeran yağlıboya sergisi

aynı sergi salonunda sanatseverlerle buluştu.

Daha önce hayranlıkla izlenen bu tablolar, efsaneleri sıradanlıktan çıkaran bir üsluba sahip.

Sanatçıların özgün hayal güçleri görselliğe aktarılırken taşıdıkları estetik pırıltılar kendisini rahat bir şekilde hissettiriyor. Her iki sanatçının da gizemli duyuşları ve iç ürpertileri tablolarına çarpıcı bir biçimde

yansımış. Sabırla ve titizlikle işlenmiş imgeler, bu iki köklü anlatıyı zamanların ötesine taşıyor. Efsaneler, renk ve çizgilerle sembolleştirilirken sanatseverler de renklerin zengin ve büyüleyici dokusuyla karşılaşıyor.

Efsanelerden ilki olan Şahmeran; sevdiklerinin, yakınlarının ve dostlarının menfaatleri söz

konusu olduğunda insanoğlunun nasıl bencilleşebileceğini ve güvenirliğini nasıl kaybedebileceğini gözler önüne seriyor. Olay örgüsü, bir yandan insanın karanlık yönünü işlerken diğer yandan da affediciliği,

sevgiyi ve eşsiz bir özveriyi anlatır.

Şahmeran efsanesinin özünde, her türlü hamlığın ve cahilliğin ne kadar kötü olduğu öğütlenir. Hırsın yarattığı ihanet karşısında kötülüğe karşı iyiliği sunar. İnsanın sırlarını ifşa ederek alçalan çiğ, köksüz insanları tanıtırken onları affeder. Mutluluğun, sağlıklı olmanın yollarını gösterir. Sarıkız ise yalanın ve iftiranın yıkıcılığını, aile kavramının kutsiyetini ve hakikati görmenin manevi boyutunu anlatır. Halkın bağrından kopup gelmiş yalın, gerçek ve metafizik bir hayattır. Her iki sanat eserinde teknikler farklı olsa da dokusal zenginlik, figürlerle izleyicilere çok şey anlatıyor.

Mistik atmosfer, Şahmeran’da yeraltı gizeminde sunulurken Sarıkız’da Kazdağları’nın görkemli güzelliğiyle bütünleşiyor. Bu tablolarda insan ruhunun sonsuzluğunu sezdiren bir güç var. Renk, ışık ve detaylar

resimlere canlılık kazandırmış. Her iki sanat anlayışında ve anlatıda ihanet, iftira ve bilgelik tablolara sığdırılmış.

Kelimelerin yetersiz kaldığı yerde tablolar, yürekten beyne kapılar aralıyor. Efsaneye gerçekçi bakış açısıyla efsanenin soyut yorumları birbirini tamamlıyor. Sanatçılar iki akımın dengesini fırçalarıyla kurmuş.

Birbirine zıt teknikler sergi bağlamında bir araya geliyor. Fakat son yıllarda yerel yöneticilerin bu tür nitelikli sergileri göz ardı etmesi veya yeterli düzeyde desteklememesi, kültürel sürdürülebilirlik açısından büyük bir eksiklik yaratmaktadır. Gençlerimizin, kültürümüzün zenginlikleriyle buluşabilmesi için yerel yönetimlerin bu tarz sanatsal projelere çok daha fazla alan açması gerekmektedir. Yıllardır her platformda resim müzelerinin açılması gerektiği gerçeğini dile getirmekten, bu haklı talebi sanatçılar adına tekrarlamaktan yorulduk.

 Bugün bir tablonun tuval, boya ve çerçeve maliyeti birkaç bin lirayı bulurken, o tuvale

yüklenen ruhun ve emeğin değerine paha biçilemez.

Yeni nesilleri eğitmek, onlara kültürümüzün köklü derinliklerini kazandırmak ve insanlığı

sevgi ile barışın ortak paydasında buluşturmak için ömrünü sanata adayan sanatçılarımız, hak

ettikleri değeri mutlaka görmelidir. Özellikle yerel kültürümüzü, topraklarımızın kokusunu ve hikâyesini yansıtan tablolar, yerel yönetimler ve kamu kurumları tarafından satın alınarak ya resmi kurumların duvarlarında

halkla buluşturulmalı ya da modern müzeler inşa edilerek koruma altına alınmalıdır.

UNESCO kültürü, bir milletin hafızası ve ortak belleği olarak tanımlar. Sanatçılar ise bu hafızanın koruyucuları ve yaşayan muhafızlarıdır. Onlar, toplumsal mirasımızı sanatın o büyüleyici dallarıyla geleceğe aktarmak için

çırpınmaktadır. Yeterli katkı ve destek görülmediği yerden ilim de sanat da kaçar.

-